Nabożeństwo domowe – Niedziela Jubilate 3.05.2020

Drodzy Parafianie

Dzisiejsza niedziela Jubilate – Radośnie wysławiajcie Boga (Ps 66,1) niech będzie przeżywana w naszych domach ze Słowem Bożym i pieśnią, abyśmy dzień święty mogli święcić w sposób, w jaki w naszej ewangelickiej tradycji mocno się utrwalił poprzez nabożeństwo domowe. Dzień dzisiejszy jest jednocześnie w naszym kraju Świętem Konstytucji 3 Maja. Wprowadzeniem niech będzie śpiew chóru Narodowego Uniwersytetu Tajwanu w pieśni Jubilate Deo:

Porządek nabożeństwa:

    1. Pieśń 759 – Tu serce me!
    2. Modlitwa
    3. Czytania
    4. Wyznanie wiary
    5. Pieśń 802 – Królu mój, Królu chwały
    6. Kazanie
    7. Pieśń 713 – Za rękę weź mnie Panie
    8. Modlitwa
    9. Błogosławieństwo
    10. Pieśń 465 – Ojcowski dom

UWAGA!!! Teksty pieśni wyświetlają się, a podkładem muzycznym jest gra na organach.

2. Modlitwa:

Boże i Ojcze, źródło naszej radości i pokoju!/ Chwalimy Cię i wysławiamy dla zasługi Twojego Syna, Jezusa Chrystusa, przez którego odrodziłeś oblicze świata./ Dopomóż nam podźwignąć się z upadku grzechu i z radością głosić Twoją Ewangelię zbawienia wiecznego./ Wysłuchaj nas w Duchu Świętym przez Twojego Syna, który żyje i króluje na wieki wieków. Amen

3. Czytania:

W Dziejach Apostolskich czytamy (Dz 17, 22-34):

22. A Paweł, stanąwszy pośrodku Areopagu, rzekł: Mężowie ateńscy! Widzę, że pod każdym względem jesteście ludźmi nadzwyczaj pobożnymi. 23. Przechodząc bowiem i oglądając wasze świętości, znalazłem też ołtarz, na którym napisano: Nieznanemu Bogu. Otóż to, co czcicie, nie znając, ja wam zwiastuję. 24. Bóg, który stworzył świat i wszystko, co na nim, Ten, będąc Panem nieba i ziemi, nie mieszka w świątyniach ręką zbudowanych 25. ani też nie służy mu się rękami ludzkimi, jak gdyby czego potrzebował, gdyż sam daje wszystkim życie i tchnienie, i wszystko. 26. Z jednego pnia wywiódł też wszystkie narody ludzkie, aby mieszkały na całym obszarze ziemi, ustanowiwszy dla nich wyznaczone okresy czasu i granice ich zamieszkania, 27. żeby szukały Boga, czy go może nie wyczują i nie znajdą, bo przecież nie jest On daleko od każdego z nas. 28. Albowiem w nim żyjemy i poruszamy się, i jesteśmy, jak to i niektórzy z waszych poetów powiedzieli: Z jego bowiem rodu jesteśmy. 29. Będąc więc z rodu Bożego, nie powinniśmy sądzić, że bóstwo jest podobne do złota albo srebra, albo do kamienia, wytworu sztuki i ludzkiego umysłu, 30.Bóg wprawdzie puszczał płazem czasy niewiedzy, teraz jednak wzywa wszędzie wszystkich ludzi, aby się upamiętali, 31. gdyż wyznaczył dzień, w którym będzie sądził świat sprawiedliwie przez męża, którego ustanowił, potwierdzając to wszystkim przez wskrzeszenie go z martwych. 32. A gdy usłyszeli o zmartwychwstaniu, jedni naśmiewali się, drudzy zaś mówili: O tym będziemy cię słuchali innym razem. 33. I tak Paweł wyszedł spośród nich. 34. Lecz niektórzy mężowie przyłączyli się do niego i uwierzyli, a wśród nich również Dionizy Areopagita i niewiasta, imieniem Damaris, oraz inni z nimi.

W Ewangelii Jana czytamy (J 15,1-8):

1. Ja jestem prawdziwym krzewem winnym, a Ojciec mój jest winogrodnikiem. 2. Każdą latorośl, która we mnie nie wydaje owocu, odcina, a każdą, która wydaje owoc, oczyszcza, aby wydawała obfitszy owoc. 3. Wy jesteście już czyści dla słowa, które wam głosiłem; 4. trwajcie we mnie, a Ja w was. Jak latorośl sama z siebie nie może wydawać owocu, jeśli nie trwa w krzewie winnym, tak i wy, jeśli we mnie trwać nie będziecie. 5. Ja jestem krzewem winnym, wy jesteście latoroślami. Kto trwa we mnie a Ja w nim, ten wydaje wiele owocu; bo beze mnie nic uczynić nie możecie. 6. Kto nie trwa we mnie, ten zostaje wyrzucony precz jak zeschnięta latorośl; takie Zbierają i wrzucają w ogień, gdzie spłoną. 7. Jeśli we mnie trwać będziecie i słowa moje w was trwać będą, proście o cokolwiek byście chcieli, stanie się wam. 8. Przez to uwielbiony będzie Ojciec mój, jeśli obfity owoc wydacie i staniecie się uczniami moimi.

4. Wyznanie wiary:

Wierzę w Boga Ojca, Wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi. I w Jezusa Chrystusa, Syna Jego Jedynego, Pana naszego, który się począł z Ducha Świętego, narodził się z Marii Panny, umęczon pod Poncjuszem Piłatem, ukrzyżowan, umarł i pogrzebion, zstąpił do piekieł, trzeciego dnia zmartwychwstał, wstąpił na niebiosa, siedzi po prawicy Boga, Ojca Wszechmogącego, skąd przyjdzie sądzić żywych i umarłych. Wierzę w Ducha Świętego, święty Kościół powszechny, społeczność świętych, grzechów odpuszczenie, ciała zmartwychwstanie i żywot wieczny. Amen.  

6. Kazanie:

(5) Dlatego tak mówi Wszechmocny Pan: Zaiste, w ogniu mojej gorliwości przemawiałem do pozostałych ludów i do całego Edomu, które wydały mój kraj w ich posiadanie …
(6) Dlatego prorokuj o ziemi izraelskiej i mów do gór i pagórków, do parowów i dolin: Tak mówi Wszechmocny Pan: Oto Ja przemówiłem w mojej gorliwości i w mojej zapalczywości, ponieważ znosiliście obelgi narodów.
(8) Lecz wy, góry izraelskie, wypuścicie swoje gałązki i przyniesiecie owoc swojemu ludowi izraelskiemu, gdy wkrótce powróci.
(9) Bo oto idę do was i zwracam się do was, będziecie uprawiane i obsiewane.
(10) I pomnożę na was ludzi, cały dom Izraela; miasta będą zamieszkane, a ruiny odbudowane.
(11) I rozmnożę na waszej ziemi ludzi i bydło, i będzie ich dużo, i będą się mnożyć; osiedlę was jak za waszych dawnych czasów i będzie się wam lepiej powodziło niż poprzednio. I poznacie, że Ja jestem Pan.

Ez 36, 5a.6.8-11

Siostry i Bracia w  Chrystusie!

Święto Narodowe Trzeciego Maja jest polskim świętem państwowym obchodzonym w rocznicę uchwalenia Konstytucji 3 Maja. Zostało ono ustanowione w 1919 roku po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. Po II wojnie światowej obchodzone do 1946 roku i zniesione przez władze komunistyczne w roku 1951. Próby jego obchodzenia tłumione były przez milicję. W roku 1981 obchodzone było ono przez władze państwowe. Ponownie ustanowione zostało dopiero w roku 1990. Jako dzień wolny od pracy jest dziś dniem dumy Polaków z pięknej historii tworzenia się zrębów nowoczesnego państwa przed kilkoma wiekami.

3 maja 1791 uchwalono pierwszą konstytucję w nowożytnej Europie, a drugą po amerykańskiej na świecie. Wyprzedziła trzecią na świecie konstytucję francuską. Konstytucja ta została uchwalona przez Sejm Czteroletni, który został zwołany w październiku 1788 roku. Niestety mimo tego doszło do kolejnych rozbiorów Polski i tragicznych tego konsekwencji dla państwa polskiego w tym również Kościoła ewangelickiego.

Rozbiory Polski i jej zniknięcie z mapy Europy na 123 lata były czasem, który przy zachowaniu odpowiednich proporcji można porównać z niewolą babilońską narodu wybranego.

Niewola babilońska była tragedią, której w dziejach starożytnego Izraela nie da się z niczym porównać. Musiała jednak mieć swój kres. Według proroka Ezechiela była ona nie do zaakceptowania. Nie dlatego, że była ona ciężka, gdyż warunki życia w Babilonii nie były aż tak złe. Powodem nie akceptowania niewoli nie była również świadomość winy wśród potomków Jakuba w morzu ludności Mezopotamii. Przywódcy duchowi wygnańców obawiali się, że bez nadziei na odrodzenie niemożliwe jest wytrwanie i ocalenie. Izrael powinien więc porzucić myśl, że nie ma wyjścia z tej sytuacji. Lecz wy, góry izraelskie, wypuścicie swoje gałązki i przyniesiecie owoc swojemu ludowi izraelskiemu, gdy wkrótce powróci. Bo oto idę do was i zwracam się do was, będziecie uprawiane i obsiewane. I pomnożę na was ludzi, cały dom Izraela; miasta będą zamieszkane, a ruiny odbudowane. I rozmnożę na waszej ziemi ludzi i bydło, i będzie ich dużo, i będą się mnożyć; osiedlę was jak za waszych dawnych czasów i będzie się wam lepiej powodziło niż poprzednio. I poznacie, że Ja jestem Pan.

Wygnańcy mogą liczyć na zbawczą interwencję swojego Boga i na łaskawe przebaczenie przewinień. Prorok Ezechiel wzywał do zawierzenia Bogu. Zbawcze dzieło Boga pojmuje on jako nowe stworzenie, dzięki któremu Izrael będzie znowu ludem Jahwe, a Jahwe Bogiem Izraela.

Umiłowani w Panu!

Święto Konstytucji 3 Maja jako światły zryw narodu przywracał m.in. wolność sumienia i wyznania, co nie było bez znaczenia po wyniszczającym okresie kontrreformacji. Odniesienie w preambule ówczesnej konstytucji do Boga z pewnością było nie tylko zabiegiem politycznym, ale swoje źródło miało w szczerym przekonaniu o potrzebie zaufania Bogu. Trudno do końca określić na ile jej twórcy kierowali się słowami Psalmisty: Błogosławiony naród, którego Bogiem jest Pan (Ps 33,1). Można jednak podejrzewać, że inspirację czerpano wówczas ze Słowa Bożego.

Historia Polski i Kościoła Ewangelickiego w Polsce była pokłosiem luterańskiej tradycji teologicznej w kwestii rozumienia Państwa i Kościoła poprzez Księgi Wyznaniowe luteranizmu.

Zadaniem Kościoła według Konfesji Augsburskiej jest służba nauczania Ewangelii i udzielania sakramentów. Kościół jest zgromadzeniem świętych, w którym  się wiernie naucza Ewangelii i należycie udziela sakramentów. Kościół zostaje więc zdefiniowany poprzez określenie zadań, do jakich został powołany. Zadania te stanowią o jego istocie. Kościół jest i działa na mocy stwórczego Słowa Bożego w Jezusie Chrystusie.

Władza publiczna według Konfesji Augsburskiej jest dobrodziejstwem Bożym i instytucją boską, której godność zasadza się na Słowie Bożym, podobnie jak godność władzy duchowej.

W obu porządkach władzy tj. duchowej i świeckiej działa sam Bóg, choć urzędy piastują w nich zawsze konkretni ludzie.

Do organizacji państwa należy pełnienie różnych urzędów publicznych i sprawowania władzy, dlatego chrześcijan zachęca się do pełnienia wszelkich obowiązków publicznych, stosownie do obowiązującego porządku prawnego. Do obowiązków tych należy przede wszystkim okazywanie szacunku wobec władzy i posłuszeństwa prawu. Mają one bowiem swą podstawę w Bożym przykazaniu.

Mały i Duży Katechizm ks. Marcina Lutra widzi tę podstawę w czwartym przykazaniu Dekalogu rozciągając jego znaczenie na stosunek poddanych do wszelkiej zwierzchności.

Według Konfesji Augsburskiej stosunek posłuszeństwa i zaangażowania chrześcijanina w sprawach publicznych ma jednak określone granice. Pozytywnym określeniem tych granic jest cel zaangażowania w życiu publicznym tj. pielęgnowanie najważniejszego przykazania czyli przykazania miłości. Bezwzględne pierwszeństwo należy się zawsze Bogu.

Umiłowani w Panu!

Święto Narodowe Trzeciego Maja jest dobrą okazją do tego, aby przypomnieć sobie, że trudne i dramatyczne losy narodów nie są do uniknięcia nawet przy tzw. nowoczesnych zapisach prawa i konstytucji.

Prawdziwe szczęście daje bowiem tylko bliskość Boga. A naród, którego Bogiem jest Pan, jest zgodnie ze słowami Psalmisty, narodem błogosławionym. Ufność Bogu i całkowite zaufanie Jemu daje zawsze pewność bezpieczeństwa i gwarancję rozwoju dla każdego pojedynczego człowieka jak i dużych ludzkich zbiorowości, a nawet całych narodów.

Odejście od Boga, Jego Słowa i zawartej w Nim Jego woli zawsze skutkuje niepowodzeniem albo życiową tragedią. W wymiarze życia społecznego może to oznaczać wysokie standardy życia albo płynącą z nędzy duchowej nędzę materialną.

W naszej współczesnej rzeczywistości ilość deklarowanego przywiązania do Ojczyzny z jednoczesnym przywiązaniem do chrześcijańskiej wiary i tradycji jest odwrotnie proporcjonalna do żywego świadectwa Kościoła. Często wręcz całkowitym tego zaprzeczeniem. Można jednocześnie klękać przed ołtarzem w narodowych sanktuariach w świetle kamer i zarazem odmawiać pomocy najbardziej potrzebującym, najsłabszym obywatelom. Powołując się na swoją wiarę kłamać i spotwarzać bliźnich. Stosować sztuczki manipulacji słowem, aby osiągać doraźne cele polityczne. Mówić o dziejowej misji narodu dzieląc ludzi na lepszych i gorszych.

Siostry i Bracia w Chrystusie!

Niech Święto Narodowe 3 Maja przypomina nam o tych najpiękniejszych kartach historii, gdy Polacy przejęci odpowiedzialnością za swój los i los swojego państwa potrafili pięknie się różnić w pojednanej różnorodności. Jednocześnie odnosząc się do wiary w Boga budowali mocne fundamenty państwowości, która mimo ludzkich ułomności, błędów i zaniechań, a w konsekwencji narodowych tragedii, zaufali ostatecznie Temu, który jest źródłem odkupienia i przyszłej odnowy. Podobnie widział to również Ezechiel, który musiał opuścić umiłowaną Jerozolimę dając narodowi izraelskiemu w trudnych dla niego chwilach nadzieję na przyszłą odnowę.

Błogosławiony naród, którego Bogiem jest Pan. Amen.

8. Modlitwa:

Boże i Ojcze łaskawy, dzięki krzyżowej ofierze i zmartwychwstaniu Twojego Syna uznałeś nas za godnych imienia Twoich dzieci. Przez Chrzest i wiarę w Jezusa Chrystusa staliśmy się Twoimi dziećmi i wezwani zostaliśmy do naśladowania naszego Pana i do życia w Jego bliskości i w światłości Ewangelii zbawienia. Ty sprawiasz w nas chęci i wykonanie, przeto ożyw w nas ducha naszego, abyśmy wszczepieni w Chrystusa prowadzili nowe życie i przynosili dobre owoce naszej wiary. Daj nam przez swojego Ducha poznać i zrozumieć, co znaczą słowa Zbawiciela naszego: „Beze mnie nic uczynić nie możecie”.
Z pokorą stoimy przed Twoim obliczem i prosimy Cię serdecznie, zachowaj nas pośród niebezpieczeństw świata w żywej społeczności z umiłowanym Twoim Synem, a Duch Twój niechaj nas uczyni zdolnymi do wydawania owoców miłości, radości, pokoju, cierpliwości, uprzejmości, dobroci, wierności, łagodności i wstrzemięźliwości.
Boże, miłością swoją ogarnij wszystkich ludzi żyjących na świecie i daj poznać każdemu Twoją ojcowską dobroć, aby wszystkie narody nawróciły się do Ciebie i z radością wielbiły święte Twoje Imię. Niechaj w Duchu Świętym rozweselą się serca nasze.
W radości jak i w doświadczeniu, w szczęściu i nieszczęściu. Niechaj nasze serca zawsze wielbią Cię za wszystkie zbawcze Twoje czyny. Niechaj także w narodzie naszym i w każdym domu zapanuje duch pokoju, wdzięczności i modlitwy uwielbienia Twojego serca ojcowskiego, którego obrazem jest Syn Twój umiłowany.
Wysłuchaj nas przez tegoż Twojego Syna, Jezusa Chrystusa, Zbawiciela naszego, kiedy tak jeszcze do Ciebie z ufnością wołamy:
 
Ojcze nasz, któryś jest w niebie,
święć się Imię Twoje,
przyjdź Królestwo Twoje,
bądź wola Twoja jako w niebie tak i na ziemi
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj
I odpuść nam nasze winy,
jako i my odpuszczamy naszym winowajcom
I nie wódz nas na pokuszenie
ale nas zbaw ode złego
Albowiem Twoje jest Królestwo i moc, i chwała na wieki wieków. Amen.